Het is 1973 en ik hoor voor het eerst dat drijfgassen in spuitbussen schadelijk zijn voor het milieu. Ik was toen net 16 en het bericht sloeg in als een bom. Ik dacht gelijk aan al de spuitbussen die ik zelf gebruikte. Ik kom in de supermarkt en zie daar massa’s van die spuitbussen voor haarlak, deodorant en ga zo maar door. Ik probeer een beeld te vormen van de omvang van het drijfgasprobleem. Nog nooit had ik nagedacht over zo iets ‘eenvoudigs’ als een spuitbus. Het lastige aan drijfgas is dat je het niet ziet. De verpakking, meestal van aluminium met een mooi kleurtje, verraad dat er iets in zit dat onder druk staat. Maar ja wie denkt er na over de samenstelling van het product dat je gaat gebruiken.Dat ik dat probleem niet kon oplossen was me al snel duidelijk. Zelf bewuster omgaan met het gebruik en op zoek naar alternatieven. De wetgever heeft al jaren geleden besloten dat ‘drijfgassen’ niet schadelijk mogen zijn voor het milieu. Wat de huidige stand van zaken is daar heb ik geen idee van. Wat mijn persoonlijke bijdrage aan het milieu is werd me toen pijnlijk duidelijk. Alles wat ik doe of gebruik heeft invloed op het milieu.
Sinds die tijd loop ik met grote verbazing door een supermarkt om te kijken wat daar allemaal staat opgesteld. De verschillende kleuren schreeuwen al van ver ‘koop mij!’ De slogans van verleiding trekken de aandacht naar soms exotische beloftes. De verpakking is zo aantrekkelijk gemaakt dat naar de inhoud kijken overbodig of onmogelijk is. Neem nu die vers gesneden rouwkost in dat mooie doorzichtige plastic ‘vers’ staat opgesteld.
Inmiddels drijft er in de oceanen een massa plastics rond met de afmeting van de USA. Iedere dag komt daar rommel bij. Het effect van consumeren is nu duidelijk. Drijfgas is onzichtbaar. Verpakking ziet er aan de buitenkant aantrekkelijk uit maar laat sporen na. Als illustratie onderstaande video.
TED
Arnold te Raa
Mijn blog is ook te lezen op MindZ
