Je zal maar 20 jaar in de bijstand zitten. Af en toe een poging om weer aan de slag te gaan maar dat gaat lichamelijk echt niet. Je leeft van 40 euro per week of zo. Als je het snel leest dan valt het niet zo op. Ik hoor het aan en denk gelijk aan de kleren aan mijn lijf, mijn horloge, mijn auto ook al is deze al weer 7 jaar oud en mijn huis. Een keer uit eten gaan is al meer dan zo iemand in een week te besteden heeft. Een gevoel van schaamte komt in me op. Ik wist niet dat ik dat nog had, schaamte.
Het dwingt me om nog beter te luisteren naar wat gezegd wordt. Wat is het werkelijke probleem, welke systemen zijn hier actief. Wat is de waarde van geld en wat dat van echt contact. Vanaf dat moment ben ik er helemaal. Wegdromen vergeet het maar. Ik zoek naar het glimmen in de ogen. Naar passie. Is het nog te vinden bij deze mens? Onophoudelijk en met respect ga ik in gesprek. Wat is belangrijk en wat is lastig. En dan opeens op een onverwacht moment gaat het ergens over. Passie voor tropische planten. Ik zie de prachtige kleuren van de bloemen als in een visioen voor me. Als een jongleur gebruik ik woorden om de passie vast te houden en nog groter te maken. Het glimmen van de ogen neemt toe. Yes! nu wordt ik ook blij. Nu kan ik doen waar ik goed in ben, mens zijn.
Vertrouwen – Aandacht – Betrokkenheid