Mensenfluisteraar
Geïnspireerd door mijn contact met kinderen, volwassenen en dieren ben ik zoek gegaan naar de totstandkoming daarvan. Hoe kan het dat een paard op mijn aanwezigheid reageert zonder dat ik lijfelijk contact heb en dat ik ‘paardentaal’ spreek. Hoe kan het dat ik makkelijk contact maak met kinderen zonder daar woorden bij te gebruiken. Ook de ‘onrustige’ met een stempel. Hoe is het mogelijk dat ik in verbinding met iemand kan zijn zonder woorden te gebruiken.
Voor mijzelf kan ik niet bewust de herinnering naar boven halen van mijn eerste klanken die ik hoorde als baby. Woorden kende ik nog niet en de eerste geluiden klanken kon ik waarschijnlijk slecht interpreteren als vage echo’s uit de baarmoeder van mijn moeder. Als ik mijn fantasie gebruik dan zullen dat wat doffe klanken zijn geweest.
De eerste woorden die ik hoorde zijn daarmee alleen klanken geweest. Hoe doet een moeder dat met een baby. Lieve woordjes, volledig op het kind gericht en lachend. Volledig in contact zonder dat de buitenwereld er toe doet. De toon is anders dan normaal en de klanken worden ‘vervormd’ tot een niveau waarop het kind reageert. Vrij snel ontstaat er een afstemming door de reactie op elkaar. Moeder en kind leren zo contact te maken op de manier die werkt.
Door volledige focus en aandacht voor elkaar is het in verbinding zijn iets dat moeder en kind niet hoeven te leren. Zonder oordeel naar elkaar toe bewegen is gebaseerd op het vertrouwen. Het kind hoeft zich niet anders voor te doen dan het is. Blij met ieder contact reageert de baby spontaan.
Volgens mij is dit ook de basis van ieder contact met een paard. Alhoewel ik geen deskundige ben op het gebied van paarden krijg ik wel contact. Het is een ontmoeting met een groot dier. Een imposante verschijning als het dier voor je staat. Imponerend is het voor nog iedere keer. Tegelijkertijd geniet ik van de schoonheid. Zonder verwachting en met respect maak ik contact. Ik nodig het uit om contact te maken. Mijn aandacht is daar volledig op gericht.
Wellicht is het primitief om terug te gaan naar de eerste contacten die een mens maakt. Mij heeft het geholpen om meer begrip te krijgen voor mensen, kinderen en volwassenen. Wellicht ook voor mijzelf. Zonder vooringenomenheid en verwachtingen de ander benaderen levert de mooiste contacten op. Ook als je elkaar al wat langer kent. Wat gebeurt er in de ontmoeting?
De term mensenfluisteraar is wellicht wat verwarrend. Fluisteren is immers iets dat te maken heeft met het voortbrengen van klanken. Dit overigens zonder gebruik te maken van de stembanden. Als ik het schrijf komen de klanken al weer boven. Geen woorden maar wel de herkenning. Een zacht hees geluid dicht bij je oor. Met een spelletje of lieve woordjes. Voorwaarde is dat je elkaar vertrouwd om zo dicht bij te komen. Contact te maken zonder dat je weet wat er gaat komen.
Bij fluisteren gaat het om de intentie. Een uitwisseling van energie, elkaar de ruimte geven. Het gaat bij de mensenfluisteraar om het delen van de intentie ‘jij bent ok, ik ben ok’. Jij bent mooi, ik ben mooi. Als deze afstemming er is kan het fluisteren beginnen. Zonder woorden en met gedachten ga je samen op reis. (Ver)leiden en volgen, volgen en (ver)leiden. Sturen en richting geven met je intentie.
Arnold te Raa, mensenfluisteraar.
Deze en mijn andere blogs zijn ook te lezen op MindZ