Ik lees Alberto Villoldo. Hij schrijft over sjamanen en hoeders van de aarde. Als psycholoog en medisch antropoloog is hij ingewijd tot de sjamanistische wijsheden van de Laika in Peru. In deze tijd is dat toch bijzonder, of toch niet. Met veel boekenwijsheid is de mens in de ruimte gekomen en zijn de medische oplossingen enorm. Dat de wetenschap niet overal antwoord op heeft mag duidelijk zijn. Hebben de Laika dat dan wel?
Het is mooi te lezen dat het schijnbaar schimmige en ongrijpbare van het sjamanisme hier wordt belicht vanuit een kant waarbij het contact met de natuur zo belangrijk is. De verantwoordelijkheid nemen voor de aarde. En in verbinding staan met de natuur. De aarde wordt gezien als ‘moeder’ die het leven geeft. Als je er over nadenkt wel aannemelijk. Immers tijdens het vormen van een levend wezen is alles wat via de moeder naar binnen gaat in de aarde gekweekt. Ik heb even geen andere manier om het anders te duiden. Wellicht kunnen de geleerden bijval geven of een mens is opgebouwd uit de basiselementen van een spruitje bijvoorbeeld.
Als voeding voor de mens zo belangrijk is dan is het zorgen voor de aarde prioriteit nummer één. De aarde zien als een grote tuin is een mondiale benadering van onze aardbol. We leven dus in een grote tuin. Als westerse mens pijnig ik mij regelmatig met de gedachte hoever dat dan moet gaan. Zorgen voor de aarde én leven in een westerse wereld. Soms kijk ik met bewondering naar inheemse volken die alleen bezig zijn met leven. Eten wat nodig is en gebruik maken van dat stukje aarde dat nodig is. Met elkaar in een gemeenschap leven en zo voor elkaar zorgen.
Ik knijp mezelf maar even in mijn arm en kijk om me heen. Wat kan ik leren van wat Villoldo schrijft. Contact met de natuur, eten uit de aarde, beseffen waar ik mee bezig ben en beseffen dat ik hier niet alleen rondloop. Een andere manier van kijken naar wat waardevol is. Geld en spullen krijgen zo een heel andere dimensie.
Vertrouwen – Aandacht – Betrokkenheid